Publikacje

„ Cztery żywioły”

Zajęcia warsztatowe integrujące środowisko

rodzinne i przedszkolne małego dziecka

I.             WSTĘP

           Przekraczając mury budynku przedszkolnego, każda rodzina ma swoje wizje i oczekiwania. Dzieci wyobrażają sobie kolorowy świat, pełen zabawy, śmiechu i beztroski. Rodzice spodziewają się fachowej opieki, bezpieczeństwa i miłości okazanej ich pociechom. Nauczyciele muszą te wszystkie wymagania spełniać i stwarzać idealne warunki dla rozwoju małego człowieka. Nie jest to proces łatwy do zrealizowania. Dzieci mają swoje potrzeby, wychowują się w różnych środowiskach i posiadają odmienny bagaż doświadczeń. W przedszkolu zderzają się z pewnymi normami i zasadami, którym powinny się podporządkować, aby móc w pełni i bezpiecznie rozwijać swoje zainteresowania, oraz zdobywać nowe umiejętności. Do tego niezbędna jest współpraca nauczyciela z rodzicem. Wymiana doświadczeń, własnych spostrzeżeń i możliwość wspólnego działania są bardzo potrzebne. To stwarza dziecku idealne warunki do poznawania świata,  kształtowania charakteru i rozwoju umiejętności współżycia w społeczeństwie. Warunkiem powodzenia tej misji jest nie tylko odpowiedzialna postawa rodziców i nauczycieli, ale także ich zaangażowanie. Poprzez różnorodne formy współpracy, jak  warsztaty, uroczystości, czy  konkursy zachęcamy dorosłych do zabaw z dzieckiem, zaspokajania jego oczekiwań i naturalnej, dziecięcej chęci poznawania otaczającego świata.

Projekt „ Cztery żywioły” powstał dla rodziców,  aby umożliwić im aktywny udział w procesie wychowania ich dzieci, także na terenie przedszkola. Stworzyć im warunki do obserwowania dziecka w relacjach z rówieśnikami, innymi osobami dorosłymi. Poznawania go, w innej niż rodzinna, atmosferze. Jednocześnie pokazać na co dziecko stać, co może i powinno, a czego nie wolno mu robić. Dajemy rodzicom pełen wachlarz zabaw i zajęć jakie można także w domu prowadzić z dzieckiem.

II.           CELE:

Ogólne:

v  Rozwijanie umiejętności  dzieci w we wszystkich czterech obszarach podstawy programowej

v  Zachęcanie  rodziców do większego zaangażowania w życie przedszkola

v  Stwarzanie okazji do aktywnego udziału rodziców w zabawach i zajęciach grupowych

v  Wymiana doświadczeń  dotyczących pozytywnego oddziaływania na wychowanka

v  Wytwarzanie miłej, rodzinnej atmosfery podczas warsztatów

v  Promowanie placówki w środowisku lokalnym

v  Zdobywanie kolejnych doświadczeń przez nauczycieli

Szczegółowe:

Dziecko:

v  Poznaje świat poprzez zabawę i ciekawe zajęcia dydaktyczne, w których uczestniczą rodzice

v  Staje się pewne siebie i czuje się bezpiecznie, bo otaczają go bliskie osoby

v  Rozwija swoje zdolności i zainteresowania

v  Potrafi współpracować w grupie

v  Otwarcie mówi o swoich potrzebach i oczekiwaniach

Rodzic:

v  Obserwuje rozwój swojego dziecka w warunkach przedszkolnych

v  Ma wpływ na działalność przedszkola

v  Porównuje umiejętności swojego dziecka na tle innych wychowanków

v  Wymienia się doświadczeniami z nauczycielem

v  Czerpie inspiracje do zabaw i zajęć z dzieckiem w domu

v  Współpracuje z nauczycielem na wszystkich płaszczyznach wychowania

Nauczyciel:

v  Spełnia potrzeby dziecka, zapewniając mu nowe, ciekawe zajęcia

v  Pomaga w poznawaniu świata poprzez eksperymentowanie i aktywne działanie

v  Rozbudza pozytywne emocje wśród dzieci i rodziców

v  Kształtuje postawę współpracy dziecka w grupie, zachowań empatycznych

v  Zapewnia bezpieczeństwo i stwarza miłą atmosferę podczas warsztatów

v  Rozwija współpracę z rodzicem poprzez wymianę doświadczeń i obserwacji

v  Czuwa nad zaangażowaniem rodzica w życie placówki

 I.             REALIZACJA PROJEKTU:

1.    SPOSOBY REALIZACJI:

 

Zajęcia warsztatowe pt. „ Cztery żywioły”  będą się odbywać w  Przedszkolu Miejskim nr 35 w Łodzi dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat, w czterech grupach.  Projekt obejmuje cztery zajęcia przeprowadzone w ciągu roku szkolnego 2017/2018. Pierwsze spotkanie będzie wspólne dla całej społeczności przedszkolnej, pozostałe trzy  odbędą się w grupach. Ponieważ tematyka dotyczy żywiołów, to spotkania z rodzicami będą odbywać się w czterech wybranych miesiącach roku: październik, styczeń, marzec i czerwiec. Zajęcia będą prowadzone w ogrodzie przedszkolnym oraz w salach, a wszystkie treści w nim zawarte będą zgodne z nową podstawą programową. We wrześniu, na pierwszym zebraniu rodzice zostaną zapoznani z założeniami projektu i zaproszeni do współpracy.

2.    ISTOTA PROJEKTU:

 

Napisany  przez nauczycielki projekt ma na celu zaangażowanie rodziców w życie przedszkola. Stworzenie jak najlepszych warunków dla rozwoju dziecka, poprzez włączanie dorosłych w  aktywność na wielu płaszczyznach. W ciągu roku szkolnego planujemy zorganizowanie festynu dla całego przedszkola, odbywającego się na świeżym powietrzu. Podczas jego trwania zapewnimy dzieciom i rodzicom wiele atrakcji, takich jak konkurencje sportowe, zabawy taneczne czy smaczne przekąski. Odbędzie się także konkurs plastyczny -  tworzenie  kukiełek z warzyw i wystawa przyniesionych prac. Będziemy promować zdrowe jedzenie, przebywanie na powietrzu i aktywne uprawianie sportu. Zorganizujemy  warsztaty w grupach dotyczące zabaw zimowych inspirowanych bohaterami z bajek, umożliwiając dzieciom wcielanie się w rolę ulubionych postaci. Będziemy hodować i uprawiać rośliny ogrodowe poprzez wykonanie rabat kwiatowych, warzywnych i ziołowych. Latem przy pięknej pogodzie bawić się własnoręcznie stworzonymi bańkami i puszczać latawce, które wykonają dzieci wspólnie z rodzicami.

 

 autorki projektu: p. Kamila i p. Ewelina


ROZWÓJ MOWY W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

Podstawowym środowiskiem rozwoju mowy dziecka jest rodzina. Wszystkie sytuacje dnia powszedniego samorzutnie ją rozwijają, dlatego tak ważne jest, aby rodzic miał świadomość tego w jaki sposób kształtuje mowę swojej pociechy.

Dziecko, które  zaczyna uczęszczać do przedszkola (3 latek) powinno  już wymawiać większość głosek oraz wszystkie samogłoski. Mowę cechuje zmiękczanie głosek s,z,c,dz, które często zastępuje głoskami ś, ź, ć, dź, głoska r zastępowana jest przez l lub j, a grupy spółgłoskowe są upraszczane. Dziecko w tym wieku powinno już w pewnym stopniu posługiwać się w swojej mowie zdaniem. Oczywiście są to zdania proste, często budowane w trzeciej osobie np. Bartuś chce pić, Jaś ma auto -mówi o sobie. Powyżej 3 roku życia rozpoczyna się okres swoistej mowy dziecięcej (3-7 lat).

Wymowa dziecka 4-letniego będzie już inna pod względem dźwiękowym. Pojawiają się głoski s,z,c,dz i one teraz zastępują jeszcze niewykształcone sz, ż, cz, dż. Może pojawić się głoska r, ale w pełni wykształca się dopiero w wieku 5 lat. Właśnie w tym okresie mowa jest już w zasadzie zrozumiała. U sześciolatków powinna już być opanowana pod względem dźwiękowym, ale mogą jeszcze występować problemy z wymową głosek sz, ż, cz, dż oraz r. Jeśli tak jest, to w tym właśnie momencie powinniśmy poprosić o pomoc logopedę. 

Przedstawiony powyżej rozwój mowy postępuje równolegle z rozwojem motoryki narządów artykulacyjnych. Mówienie jest sprawnością  i trzeba się jej uczyć, tak jak wszelkich innych umiejętności. Jest to możliwe dzięki dojrzewaniu organów mowy, które zaraz po urodzeniu nie są jeszcze gotowe do swych czynności. Mowa wytwarza się dzięki skoordynowanej aktywności muskulatury języka, warg, gardła, podniebienia, krtani i płuc. Do tego potrzebne są aktywne ćwiczenia całego aparatu, które dziecko wykonuje poprzez czynności ssania, połykania, żucia (ruchy szczęk, języka i warg). Wszelkie nieprawidłowości i zaburzenia którejkolwiek z tych funkcji mogą prowadzić do patologii narządów mówienia. Częstym błędem, który nieświadomie popełniają rodzice jest przedłużanie czynności ssania do okresu wieku przedszkolnego 3-7 lat:

- ssanie smoczka lub kciuka

- spożywanie płynów przez butelkę ze smoczkiem dla niemowląt lub korzystanie z kubka niekapka

Takie zachowania nie tylko powodują zaburzenia w rozwoju aparatu artykulacyjnego, ale także mogą prowadzić do powstawania wad w budowie szczęk i zębów. Równie popularnym zachowaniem rodziców, a nawet dziadków, przyczyniającym się do powstawania zaburzeń w rozwoju mowy jest zbytni liberalizm, a nawet naśladowanie dziecięcej wymowy (tzw. spieszczanie) lub odwrotnie, nadmierny rygoryzm, przecenianie możliwości dziecka, poprawianie błędów, które w tym czasie mieszczą się w granicach normy. 

Niemniej jednak, to właśnie rodzice są wzorem do naśladowania i motorem napędowym rozwoju mowy dziecka. Wszelkie sytuacje prowokują szereg pytań i dyskusji, dzięki którym wyzwala się mowa sytuacyjna. Czynniki uczuciowe oraz atrakcyjne zdarzenia wzbogacają i dynamizują mowę i właśnie na tym polega wyjątkowa i niezastąpiona rola rodziny.

Przedszkole co prawda, nie stwarza tak dogodnych warunków indywidualnej opieki nad wymową dziecka, góruje natomiast nad nią pod innymi względami. Wielkim atutem przedszkola jest świadomy program działania, stwarzanie zamierzonych sytuacji do słuchania, zadawania pytań, udzielania odpowiedzi, a nawet korygowania błędów i wad poprzez zabawy i ćwiczenia rozwijające mowę dziecka.

Te dwa składniki: Rodzice i przedszkole współpracując ze sobą, mają największą szansę na prawidłowy rozwój mowy dziecka.

 

ROZWIJAJ MOWĘ SWOJEGO DZIECKA- dobre rady:

 

  • Ucz słuchania, dobry słuch to podstawa poprawnego mówienia. Najprostsze zabawy szukania źródła dźwięku, dziecko wskazuje placem skąd dochodzi dźwięk. Skupiaj uwagę na dźwiękach, pytanie kierowane do dziecka: słyszysz? Co to ? kto to? Jeśli niepokoi cię słuch Twojego dziecka, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem.
  •  Gimnastykuj buzię dziecka. Język i wargi powinny być sprawne. Ucz gryzienia, żucia i połykania – to też ćwiczenia!! Język powinien poruszać się w górę i w dół oraz na boki, wykonywać ruchy okrężne, wysuwać się na brodę i w kierunku nosa. Kląskanie, parskanie, cmokanie to świetna nauka przez zabawę.
  •   Dbaj o prawidłowe oddychanie. Kiedy dziecko nie mówi,  buzia musi być zamknięta, a czynność oddychania wykonywana jest przez nos. Oczywiście mówimy o sytuacji, kiedy dziecko jest zdrowe, a drogi oddechowe są drożne. Dmuchajcie na piórka, w słomki, balony, róbcie bańki mydlane. To pozwoli dziecku lepiej gospodarować powietrzem – mówimy przecież na wydechu.
  •  Śpiewaj, tańcz i rymuj z dzieckiem. Mów do dziecka wolno, używaj prostych zdań. Stosuj zabawy paluszkowe typu: idzie kominiarz po drabinie… czy ważyła sroczka kaszkę…
  •  Ucz prostych wierszyków, piosenek i wyliczanek. Ćwiczą pamięć słuchową i rozwijają wyobraźnię. Stosujcie wyrazy dźwiękonaśladowcze: hau- hau, miau-miau, chwal za próby powtarzania. Wspólna recytacja cieszy dziecko, oswaja z melodią, rytmem i intonacją. Zachęca do mówienia.
  •  Rysuj i maluj z dzieckiem. Posadź dziecko na swoich kolanach. Rysujcie proste schematy, nazywaj każdy przedmiot, a dziecko może powtarzać. Daj dziecku kredkę, zwracając uwagę na prawidłowy chwyt. Ilustrowanie opowiadań ułatwia dziecku rozumienie i uczy pojęć abstrakcyjnych. Dziecko podejmuje próby manipulowania kredką, pędzlem i poznaje kolory.
  •  Ruszaj się z dzieckiem, skacz, biegaj. Sprawność fizyczna, w tym także dłoni jest bardzo ważna dla harmonijnego rozwoju mowy. Manipulowanie przedmiotami, lepienie, wydzieranie, malowanie i rysowanie to świetny trening. Nauka jazdy na hulajnodze, rowerku czy rolkach rozwija koordynację ruchową, ale także stymuluje mowę.
  •  Czytaj dziecku!!! Codziennie. Książeczka powinna być dostosowana do wieku dziecka. Czytanie poza rozwojem emocjonalnym i budowaniem pozytywnych więzi z rodzicami, wzbogaci również słownik, rozwinie pamięć i wyobraźnię. Nawyk słuchania i czytania uchroni w przyszłości twoje dziecko przed uzależnieniem od telewizji i komputera.

 

Kiedy należy udać się z dzieckiem do logopedy?

– wskazówki dla rodziców i wychowawców

 

  • Podczas artykulacji głosek  s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, t, d, n  dziecko wsuwa język między zęby lub ociera nim o wargę. W każdym wieku jest to wada, z której się nie wyrasta. Im dłużej zwlekamy, tym bardziej wada się utrwala.
  • Dziecko nawykowo mówi przez nos.
  • Dostrzegamy zmiany anatomiczne w budowie narządów mowy dziecka.
  • Mamy wątpliwość czy dziecko dobrze słyszy.
  • Dziecko zniekształca głoski, zastępuje je innymi nie znanymi w języku polskim, np. gardłowo wymawia r.
  • Jeśli nasila się problem rozwojowej niepłynności mówienia ( zacinanie, powtarzanie sylab ).
  • Po ukończeniu 4 roku życia dziecko :

- wymawia głoski  s, z, c, dz  jak  ś, ź, ć, dź,

          - zamienia głoski dźwięczne na bezdźwięczne , np.  na   (dom=tom),

            na f  (woda=fota),  g na k (gęś=kęś),  na (buda=puta),

          - myli głoski o podobnym brzmieniu np. s – c (sala=cala), sz – cz

            (szyje=czyje).

  • Rozwój mowy dziecka:

- 2- letniego jest na poziomie mowy dziecka rocznego (wymawia kilka

  słów),

- 3- letniego jest na poziomie mowy dziecka 1,5- rocznego (tworzy

  jedynie równoważniki zdań),

- 4- letniego jest na poziomie mowy dziecka 2- letniego (formułuje proste

   zdania, słownictwo ok. 300 słów),

- 5- letniego jest na poziomie mowy dziecka 2,5- letniego (proste zdania),

- 6- letniego jest na poziomie mowy dziecka 3- letniego (pojawiają się

  zdania złożone, dziecko wymawia 1000-1500 słów),

- 7- letniego jest na poziomie mowy dziecka 3,5- letniego.

autor: p.Kamila 

 

ZAJĘCIA PLASTYCZNE ORGANIZOWANE W NASZYM PRZEDSZKOLU

W 2012 roku pracując w Przedszkolu Miejskim nr 35 opracowałam wspólnie z Panią Pauliną Wasiak wewnętrzny program współautorski z zakresu edukacji artystyczno- plastycznej „W Plastusiowej krainie”- Zabawy z plastyką- alternatywne formy rozwijania ekspresji twórczej  dla dzieci w wieku przedszkolnym. Nasz program uzyskał pozytywną opinię dyrektora, rady pedagogicznej oraz rady rodziców i został dopuszczony do użytku w przedszkolu od dnia 3 października 2012 r.

                Edukacja przedszkolna stanowi pierwszy szczebel dalszego kształcenia i jest jego podbudową. Dziecko w przedszkolu powinno mieć możliwość wszechstronnego rozwoju osobowości. Okres przedszkolny sprzyja rozwojowi zdolności i decyduje o postawie wobec otoczenia oraz o działaniu twórczym w późniejszym okresie życia.

                Obserwacja moich wychowanków przekonała mnie, iż działalność artystyczno - plastyczna - wywiera ogromny wpływ na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym. Dzieci żywe uspokajają się, uczą koncentracji i doprowadzania do końca rozpoczętego zadania. U dzieci nieśmiałych udany efekt pracy przyczynia się umocnienia poczucia własnej wartości. Ponadto u wszystkich dzieci rozwijają się praktyczne umiejętności i zaczyna się budzić zmysł estetyczny.

                Ekspresja artystyczno- plastyczna  daje dziecku możliwość „wyładowania uczuć”, wyzwolenia się utrwalonych zahamowań, napięć. Sztuka umożliwia też odwrócenie uwagi skoncentrowanej na swoim „ja” w kierunku drugiego człowieka. Właściwie zorganizowana i poprowadzona działalność artystyczna dziecka przyczynia się do niwelowania lęków i zahamowań, rozwija pewność siebie, odwagę i wiarę we własne możliwości twórcze, samodzielne myślenie  i działanie oraz zainteresowania dziecka, co jest koniecznym warunkiem zaistnienia kreatywności.

                Dlatego wychodząc naprzeciw potrzebie wszechstronnego rozwoju dziecka, a także uwzględniając własne zainteresowania i uzdolnienia podjęłam działania mające na celu rozwijanie możliwości i uzdolnień artystycznych moich wychowanków. Stąd pomysł powstania programu plastycznego „W Plastusiowej krainie”.

 

Autor: Ewelina Maciejun

 

ZAJĘCIA KOMPENSACYJNO- WYRÓWNAWCZE Z TERAPII PEDAGOGICZNEJ 

PROWADZONE W NASZYM PRZEDSZKOLU

Celem wychowania przedszkolnego jest udzielanie pomocy dziecku w realizacji jego indywidualnej drogi. W systemie zajęć dydaktyczno - wychowawczych prowadzone są zajęcia korekcyjno-wyrównawcze. Nie wszystkie dzieci rozwijają się harmonijnie. Niektóre, z różnych względów radzą sobie gorzej od innych, osiągają słabsze wyniki w edukacji przedszkolnej. Należy stymulować rozwój dziecka i ożywiać jego potencjalne możliwości. W celu poszukiwania optymalnych rozwiązań dla pracy indywidualnej z dzieckiem o specyficznych potrzebach edukacyjnych ukończyłam studia podyplomowe z zakresu terapii pedagogicznej i uzyskałam kwalifikacje do prowadzenia zajęć korekcyjno – kompensacyjnych. Pracując w przedszkolu od 10 lat, zaobserwowałam, że coraz więcej dzieci przejawia trudności w uczeniu się. Aby wyjść naprzeciw potrzebom wspierania indywidualnego rozwoju dziecka zgodnie z jego możliwościami, opracowałam program zajęć kompensacyjno- wyrównawczych z terapii pedagogicznej. Jest on przeznaczony dla dzieci z trudnościami w zakresie sprawności grafomotorycznej, percepcji wzrokowej i słuchowej, zaburzeniami koncentracji uwagi.

Do osiągnięcia zamierzonych celów w pracy konieczna jest systematyczna współpraca z rodzicami dziecka. Jeżeli współpraca i oddziaływanie nauczyciela, rodziców i terapeuty będą się uzupełniać i wzmacniać, wówczas efekty terapii powinny być szybsze i lepsze.

Nauczyciel w swojej codziennej pracy musi liczyć się z tym, że każde dziecko jest inne. Różnice indywidualne między uczniami wypływają nie tylko z odmiennego globalnego poziomu rozwoju psychofizycznego, ale także mogą być spowodowane znacznymi dysharmoniami w poziomie rozwoju poszczególnych sfer osobowości oraz funkcji psychicznych. Dlatego każde dziecko wymaga odmiennego oddziaływania nauczyciela. Należy wyraźnie podkreślić, że wczesne rozpoznanie i dobrze prowadzone zajęcia kompensacyjne mogą wyrównać defekty rozwojowe i usunąć trudności w nauce lub do nich nie dopuścić. Ważną zasadą doboru ćwiczeń jest ich różnorodność, żeby przy ich wykonaniu można było kształtować wszystkie aspekty danej funkcji . Ćwiczenia powinny być dobrane do wieku dziecka, jego poziomu umysłowego, warunków środowiskowych, a przede wszystkim powinny uwzględniać rodzaj i stopień zaburzeń czy opóźnień oraz poziom już zdobytych umiejętności.

 Napisany przeze mnie program został dostosowany do potrzeb dzieci  z którymi prowadzę zajęcia kompensacyjno – wyrównawcze.

Autor : p. Ewelina

 

Rozwijanie motoryki małej

Motoryka to pojęcie określające ogólną sprawność fizyczną człowieka i jego zdolność do wykonywania wszelkich działań związanych z ruchem. Wyróżnia się dwa podstawowe typy motoryki – motorykę dużą oraz motorykę małą.

Motoryka mała- jest to sprawność rąk w zakresie szybkości ruchów, ich precyzji, czynności manualnych niezbędnych podczas samoobsługi, rysowania czy pisania.

Motoryka duża -najsilniej wpływa na rozwój motoryki małej- czynności manualnych i jest względem niej nadrzędna. Dzięki aktywności ruchowej najefektywniej rozwija się koordynacja ruchowa i koncentracja dziecka. Pozwala to na wykonywanie bardziej złożonych czynności np. pisania.

Zaburzona motoryka mała powoduje:

  • brak koordynacji ruchów palców dłoni i przedramienia
  • niechętne podejmowanie czynności manualnych
  • zakłócenie koordynacji wzrokowo ruchowej przy czynnościach wykonywanych za kontrolą wzroku
  • brak samodzielności w trakcie spożywania posiłków
  • niski poziom graficzny pisma czy prac plastycznych
  • niezręczność ruchowa
  • zbyt wolne lub zbyt szybkie tempo w trakcie wykonywania zadań

Czynności z zakresu motoryki małej pobudzane są przez motorykę dużą, percepcję, naśladowanie ale głównie koordynację wzrokowo- ruchową. Umiejętności z zakresu motoryki małej są niezbędne do wdrożenia każdego zindywidualizowanego programu nauki.  Pozytywny rozwój umiejętności rysowania, pisania samoobsługi a także artykulacji zależy od rozwoju motoryki małej dziecka.[1]

Aby kłopoty nie nasilały się i nie skutkowały późniejszymi kłopotami w szkole, warto pracować z jak najmłodszymi dziećmi. Przedstawione poniżej ćwiczenia mają na celu usprawnianie techniki pisania i rysowania. Mogą je zastosować rodzice w formie zabawy z dzieckiem w domu

  • swobodne bazgranie na dużych arkuszach papieru, flamastrami, kredkami świecowymi, pastelami,
  • zamalowywanie dużych powierzchni farbami grubym pędzlem, dziecko stoi (nie siedzi) przy stoliku odpowiedniej do jego wzrostu wysokości ,
  • zamalowywanie obrazków w książeczkach do malowania ,
  • kalkowanie obrazków,
  • obrysowywanie szablonów,
  • rysowanie po śladzie,
  • cięcie po narysowanych liniach - prostych frędzelki, - falistych serwetki,
  • wycinanie najpierw prostych, potem nieco bardziej skomplikowanych kształtów z papieru kolorowego ,
  • modelowanie z plasteliny, ciastoliny, masy papierowej najpierw kuleczek, wałeczków; później form bardziej złożonych - zwierząt, postaci ludzkich, liter,
  • stemplowanie i kolorowanie,
  • wydzieranie z kolorowego papieru i naklejanie wydzieranki na papier,
  • naśladowanie gry na pianinie, pisania na maszynie,
  • zgniatanie kartki papieru jedną ręką w małą kulkę,
  • zabawy pacynką,
  • nawlekanie koralików,
  • przewlekanie sznurowadeł,
  • rysowanie patykiem po ziemi,
  • faliste ruchy ramion - zabawa w przylot i odlot bocianów,
  • przy wolnym chodzie ruchy rąk jak podczas pływania żabką - zabawa w naukę

pływania,

  • zabawa w pociągi - ruch rąk naśladuje obroty kół,
  • zabawa w pranie, rozwieszanie bielizny i prasowanie,
  • rzucanie woreczków lub piłeczek - kto dalej,
  • toczenie piłki do dołka,
  • zabawy z chwytaniem i rzucaniem piłki,
  • kozłowanie piłki,
  • przerzucanie piłki średniej wielkości z ręki prawej do lewej i podrzucanie jej raz

prawą, raz lewą ręką,

  • podbijanie balonika wyłącznie palcami prawej i lewej ręki,
  • "rysowanie" palcami w powietrzu określonego przedmiotu.

Aby prawidłowo stymulować rozwój ruchowy dziecka należy pamiętać, że priorytetem jest motoryka duża, czyli rozwijanie ogólnej sprawności ruchowej, dopiero później należy przejść do rozwoju motoryki małej. Należy więc pamiętać, że aby dziecko mogło poprawnie wykonywać złożone ruchy motoryki małej (rysowanie, pisanie), powinno najpierw dobrze opanować proste ruchy z zakresu motoryki dużej (wszechstronna aktywność ruchowa)!



[1] http://idn.org.pl/lubliniec/soswnr1l/zosienka/publikacje/motoryka.pdf

autor: p. Kinga